Jesienne burzany- Wojciech Brejter
Ruchome kule,
Jesienny wiatr pędzi kolczaste burzany,
jak żywe, poruszają się po stepie.
Wkrótce nadejdzie zima.
Ludzie je łapią.
Układają w sterty przy lepiankach,
na opał, żeby przeżyć zimę,
zanim spadnie śnieg.
Wypasione susły,
szykują się do długiego, zimowego snu.
Zgromadziły zapasy w spiżarniach.
Im głód nie zagraża.
Żmije już śpią.
Syte wilki jeszcze nikomu nie grożą.
Tylko ludzie mrą z głodu jak muchy,
w tym sowieckim raju.
/wiersz pochodzi z pisma "Sybirak" 2000 r, nr 22, s.84-85/
|
|
|
|
|
|
|
|
