Na śmierć generała Andersa - Feliks Konarski (Ref-Ren)
Matko, któraś w posiołkach i łagrach Workuty
Była łachmanem ludzkim z godności wyzutym,
Niewolnicą, skazaną w skwarnym Kazachstanie
Nie na śmierć lecz na długie, powolne konanie,
Gdy cię wszy obłaziły i cynga cię żarła...
Ty, która miałaś umrzeć - aleś nie umarła,
Westchnij dzisiaj za Tego, co cię z tej niedoli
Wywiódł wtedy i Siebie przeżyć ci pozwolił ... !
Sieroto, strzępie ludzki, mała kreaturko,
Szkieleciku, pokryty przezroczystą skórką,
Skazany na zagładę w syberyjskiej kniei, -
Mrący z głodu i zimna bez cienia nadziei
Na przeżycie ... zmów pacierz za Tego, co wtedy
Ciebie, coś był półmartwy, wyciągnął z tej biedy
I przywrócił do życia .. . Dziś Jemu potrzeba
Twej modlitwy, by drogę ułatwić. Do nieba.
Żołnierzu, zagubiony w azjatyckiej zimie,
W odludnych tajgach Komi, w tundrach na Kołymie,
Zniewolony, szkorbutem, próchnicą przeżarty ...
Pomódl się dziś za Tego, który dłońmi swemi
Wyprowadził cię wtedy z tej nieludzkiej ziemi
Poniżenia i brudu, hańby i zgnilizny,
Byś mógł stanąć na nowo w służbie dla Ojczyzny ...!
Polaku, w którejkolwiek znajdujesz się stronie,
W Kraju, czy poza Krajem - jeśli w tobie płonie,
Umiłowanie tego, co wolnością zwie się
I haseł, które żołnierz na sztandarach niesie:
Bóg, Honor i Ojczyzna - pomyśl, że dziś zgasło
Serce do końca wierne tym żołnierskim hasłom ...
Pomnij to i schyl głowę i westchnij O Panie,
Daj Mu u Siebie wolność i odpoczywanie ... !
/Wiersz pochodzi ze strony: www.niedziela.pl/
|
|
|
|
|
|
|
|
|
