| Samotna mogiła-Zofia Metelicka
W dalekiej Syberii samotna mogiła
Nad nią się chylą kwiatów kielichy
A szum wysokiej trawy stepowej
Niesie wraz z wiatrem żalu głos cichy.
Na próżno by szukać krzyża lub imienia
Nikt nie pamięta czyja to mogiła
Przed wielu latami składano tu kwiaty
I pamięć w sercach i umysłach żyła.
Ci co tę pamięć w sercach zachowali
Do swojej dalekiej Ojczyzny wrócili
Lecz niezupełnie byli szczęśliwi
Bo cząstkę swej duszy w stepie zostawili.
Zawsze co roku w dzień listopadowy
Kiedy zapłoną na cmentarzach znicze
Myślą i sercem będą tam przy grobie
Choć zegar czasu przesłonił oblicze.
Być może ktoś młody w letni dzień słoneczny
Przystanie i kwiatek położy w zadumie
A potem do Boga pośle westchnienie
Szepcząc modlitwę w cichym wiatru szumie.
/Z Facebooka/
|
|
|
|
|
|
|
|
|
