Szukaj na tym blogu

czwartek, 5 listopada 2026

𝐎𝐬𝐭𝐚𝐭𝐧𝐢𝐚 𝐬𝐲𝐛𝐞𝐫𝐲𝐣𝐬𝐤𝐚 𝐤𝐨ł𝐲𝐬𝐚𝐧𝐤𝐚 - Jarek Kwiatkowski

 

„𝐎𝐬𝐭𝐚𝐭𝐧𝐢𝐚 𝐬𝐲𝐛𝐞𝐫𝐲𝐣𝐬𝐤𝐚 𝐤𝐨ł𝐲𝐬𝐚𝐧𝐤𝐚”to nie tylko hołd dla Babci, ale też żywy pomnik miłości matki, która w obliczu śmierci myślała wyłącznie o ocaleniu swoich dzieci. Przekształcenie jej ostatniej, dramatycznej modlitwy w kołysankę nadaje tej tragicznej historii wymiar ponadczasowy – miłość i nadzieja zwyciężyły tam, gdzie system chciał zasiać śmierć. Słowa o tym, że wszystkie dzieci przeżyły „nieludzką ziemię” i dożyły tak pięknego wieku, głęboko poruszają. Pokazują, że testament zrealizował się w najpełniejszy możliwy sposób. 

Noc na syberyjskim pustkowiu nie miała końca. Ziemia, skuta lodem na metr w głąb, zdawała się oddychać wyłącznie mrozem, który przenikał przez nieszczelne ściany drewnianego baraku. Wewnątrz, w gęstym mroku przerywanym jedynie lodowatym powiewem wiatru, gasło ludzkie życie. 

Matka czuła, że to jej ostatnie godziny. Głód, który od miesięcy pustoszył jej ciało, ustępował miejsca dziwnemu, zdradliwemu ciepłu. Wiedziała, co ono oznacza – to była zima, która ostatecznie wyciągała po nią ręce. Jej dłonie, dotąd silne i opiekuńcze, teraz w dotyku przypominały suchą, popękaną korę syberyjskich modrzewi. Resztką sił przyciągnęła do siebie małego synka. Chłopiec cicho popłakiwał, zmarznięty i przerażony. 

– Śpij dziecino, śpij syneczku… – szepnęła. Jej głos był cichy, chropowaty, lecz przepełniony miłością, która nie należała do tego nieludzkiego świata. 

Wiedziała, że jutro już jej nie będzie. Że ten oddech, który z trudem łapała pomiędzy falami duszącego

wtorek, 29 września 2026

Poezja Sybiru: Głosy z nieludzkiej ziemi ocalone w wierszach

                   ❄️ Syberia odebrała im wolnoć, ale nie odebrała im głosu.

                              📖 Świadectwa i wiersze z nieludzkiej ziemi 

                               🇵🇱 Pielęgnujemy pamięć o losach Polaków. 
 
                                           👇 Czytaj poruszającą poezję. 
 
 
Poezja jako tlen
W warunkach, gdzie ludzka godność była codziennie deptana, poezja sybiracka stawała się aktem buntu i narzędziem przetrwania. Pisana na skrawkach gazet, workach po cemencie, a najczęściej – utrwalana jedynie w pamięci, pełniła funkcję terapeutyczną. Wiersze były jak modlitwa, jak list do najbliższych, którego nigdy nie udało się wysłać.
 
Twórczość ta, uwieczniona przez takich autorów jak Marian Jonkajtys, rtm. Zbigniew Lubieniecki czy bezimiennych poetów-tułaczy, dotyka najczystszych strun ludzkiej duszy. Ocala to, co najcenniejsze:
  • Tęsknotę za krajem, zapachem polskiego chleba i widokiem rodzinnych stron.
  • Świadectwo codziennego trudu, śmierci współtowarzyszy niedoli i lodowatej obojętności tajgi.
  • Nadzieję, która pozwalała przetrwać kolejną noc przy temperaturze minus czterdzieści stopni.
Dlaczego musimy pamiętać?
Głosy ocalone w wierszach to testament tych, którzy na zawsze zostali w bezimiennych grobach pod wieczną zmarzliną. Czytając poezję Sybiru, zdejmujemy z tamtych wydarzeń maskę suchych statystyk. Zamiast liczb, dostrzegamy żywego człowieka – jego strach, miłość, ból i wiarę.
 
Dzisiaj, gdy pamięć o tamtych dniach powoli zaciera się w huku nowoczesnego świata, te strofy brzmią wyjątkowo głośno. Są przestrogą i lekcją tego, jak łatwo nienawiść potrafi zniszczyć humanizm.
 
Poezja Sybiru to nie tylko literatura. To żywy pomnik wzniesiony z tęsknoty i cierpienia, który zobowiązuje nas do jednego: do pamięci. Bo dopóki o nich pamiętamy, oni wciąż żyją w naszych sercach.

czwartek, 8 stycznia 2026

Zesłańców nadzieja-Bogusława Urgacz


Zesłańców nadzieja-Bogusława Urgacz


Wierna szła z nami
drogami zesłania
przez stepy,
tajgi, bezdroża.
Dawała siłę
niedoli przetrwania
wciąż rześka, silna i hoża.

Kamień Sybiraka- Bogusława Urgacz


Kamień Sybiraka
- Bogusława Urgacz

W pomniku Sybiraków,
w tym zimnym Kamieniu
jest wpisana smutna prawda
o ludzkim cierpieniu.

O Polaków poniewierce
na sowieckim wschodzie,
ciężkiej pracy niewolniczej

i o strasznym głodzie.

O tym jak śmierć bezlitosna
wciąż plony zbierała
i jak matka konająca
swe dzieci żegnała.

O tym losie tak okrutnym

Licznik

Powered By Blogger